Paulina, en Er is niets aan de hand

Er is niets aan de hand

Op 9 februari 2024 ging de Poolse versie van de film Er is niets aan de hand (Pools: Nic nie się stało nic) van Fiola van Nunen in première. In de biscoop Nowy Horyzonty in Wrocław zat zaal 9 vol met mensen, mensen die ook in de film te zien waren.

De film ging over het dagelijks gebeuren op een dagwerkplaats van Ostoja – een organisatie die werkt met mensen met een beperking, meestal een mentale. Die mensen op de film zijn dus mensen van Ostoja, met name van die dagwerkplaats op de Litomskastraat hier in Wrocław.

De film vertelt ook over het bezoek van een groep Nederlandse scholieren van het Michael College uit Breda. Tot voor enkele jaren terug bestond er tussen Ostoja en het Michaelcollege een soort van uitwisselingsprogram. Van het bezoek van leerlingen uit Breda maakte Fiola van Nunen met haar equipe in september 2011 opnames. Fiola kwam in 2022 nog eens draaien en zo kwam eindelijk de film tot stand. Ik was er vanaf het begin bij om te tolken. Hier alvast een trailer: https://www.youtube.com/watch?v=ARaJ_1G40qs

Paulina

Zo heb ik ook Paulina leren kennen. In 2011 zijn Fiola, Jan Mark en ik bij haar en haar moeder op bezoek geweest, en ik 2022 is ze, met haar moeder en met mij naar Breda gegaan. Allemaal voor de film. En vanaf die reis naar Breda in 2011 ontmoeten Paulina en ik elkaar regelmatig. Zij en haar moeder komen bij ons, of ik of wij gaan naar hen. Ik heb respect voor haar gekregen. Vanaf haar geboorte is Paulina verlamd (CP). Ze is daarna ook vaak geopereerd. Ofschoon in alles afhankelijk van derden, heeft ze toch nog kunnen werken. Mentaal is ze niet gehandicapt. Paulina heeft de basisschool en de middelbare school bezocht en ook een opleiding op psychologisch terrein kunnen volgen. Er gaat een doorzettingsvermogen van haar uit. En ook van haar moeder Iwona.

Maar wat zou ik graag wilen dat Paulina op zichzelf kon wonen. Het lijkt alsof er zich mogelijkheden voordoen, maar dat zal nog heel veel voeten in de aarde hebben. Ook zou het fantastisch zijn als Paulina weer kan gaan gaan werken. Dan hoeft ze niet de hele dag binnen te zitten. Vanwege haar laatste zware operaties een paar jaar geleden is ze haar baan als receptioniste bij een stichting kwijt. Ze werkte daar eerst 5 jaar!

Paulina is geboren met een hersenverlamming, Ze heeft verhoogde spierspanning en heeft daarom een keer of 3 per jaar een injectie met botulinetoxine nodig om die spanning en de pijn te verminderen. Dat Een injectie kost 45.000 Poolsze Złoty. in Euro is dat 10,600. Dat wordt in Polen net door het ziekenfonds betaald.

Haar beperkingen en vele operaties hebben er toe geleid dat ze een keer of 3 per jaar 2 weken een tijd speciale fysiotherapeutische zorg (in het Pools rehabilitacja) nodig heeft in Warszawa of Opole of elders in Polen – waarbij ook altijd iemand (een asystentka) mee moet. Dat betekent hier ook dat ze niet alleen haar eigen reis en verblijf, en die therapie, moet betalen, maar ook voor haar assistente. Het hele jaar is Paulina bezig om hier geld voor bijeen te krijgen.

Mocht iemand genegen zijn deze injecties en deze rehabilitacja voor haar mee mogelijk te maken, dat kan via de Fundacja Dzieciom “Zdążycż z Pomocą” (Stichting “Op tijd hulp voor de kinderen”). Adres: ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa. Rekening nr. (Aliorbank) PL 42 2490 0005 0000 4600 7549 3994 (SWIFT Alior Banku: ALBPPLPW), onder vermelding van : 732 Pawelczak Paulina, darowizna na pomoc i ochronę zdrowia.

Paulina – en haar moeder die haar dagelijks verzorgt  – spelen dus ook een belangrijke rol in de film!

Nog over de film.

Van die première zijn mooie foto’s gemaakt:

https://www.facebook.com/Stowarzyszenie.Ostoja/posts/-za-nami-pi%25C4%2599kne-spotkanie-na-sali-kinowej-kina-nowe-horyzonty-zobaczyli%25C5%259Bmy-dzi%25C5%259B-/766674165495950/ Een foto; van die volle zaal, heb ik hierboven al laten zien!

Vooraf dit: de film is een bioscoopfilm, al komt er naast de versie in DPC formaat ook een andere versie. In Breda heeft Fiola de Nederlandse DPC versie, ik hier de Poolse. Dus, als U wilt ….

In oktober wordt de film in Breda en in Amersfoort vertoond, en het is de bedoeling dat in Polen de film nog een keer in Wrocław te zien is, en in Poznań wordt ook geprobeerd te film te laten zien. Ik houd U op de hoogte!

Hoe kwam ik met dit gebeuren in aanraking?

Rond 2009 gaf ik regelmatig workshops “bajkodrama” op die dagwerkplaats van Ostoja. Met cliënten doken we gedurende 2 uur in een sprookje (bajka, in het Pools) of legende en verkenden daar scenes van door in het verhaal te stappen. Dat deden we met veel plezier. En het gaf soms ook inzichten op.

Een keer vroeg Piotr Piechaczyk, trainer daar, me of ik wilde tolken. Er zouden mensen komen uit Breda. Elk jaar kwam er toen een groep leerlingen van een Bredase middelbare school, het Michael College. Die leerlingen ontmoetten dan cliënten en werkten met hen samen aan bijv. het opknappen van een werkruimte. En dit keer zou dat hele gebeuren gefilmd worden. Of ik daarbij wilde helpen. Want van die filmploeg sprak niemand Pools. En in Ostoja spraken niet alle mensen Engels, laat staan Nederlands. Voordat die leerlingen kamen zou die filmploeg al komen om alles zo’n beetje te bekijken. Zo kwam ik met Fiola van Nunen in contact, de filmmaakster, en Jan Mark van Nunen, haar neef. Open mensen, we konden goed met elkaar overweg. En ik zag hoe geconcentreerd Fiola filmde. Dat zij op de Valkenierslaan woonde in Breda was voor mij een extra motivatie om mee te doen.

Tijdens de opnames in Ostoja en daarbuiten, ook bij Paulina en haar moeder thuis in 2011 en nog eens in 2021 was ik stteds “op de set”. Later heb ik vaak daar gelogeerd, om met Fiola fragmenten uit de film weer voor haar te vertalen voor de ondertiteling. Dat was sowieso nodig om de film in Nederland te kunnen laten zien. Maar ook kon ze nu begrijpen wat er op de beelden gezegd werd en kon ze de film monteren. En zijn Marta en ik een paar keer ook samen gewest om Nederlands teksten van een ondertiteling in het Pools te voorzien.

Een hele klus heeft Fiola eraan gehad. Fiola heeft helaas er met onderbrekingen aan moeten werken. Ze heeft volgehouden en uiteindelijk is er een prachtige film. Ook de mensen van Ostoja hebben geduld gehad.